Een open brief.

Gedurende de 11 jaren dat wij aan de Kleinemeersterstraat 73 wonen lijden wij ernstig onder het gedrag van de buren op nr. 71. Een kort overzicht.

• Net in ons nieuwe huis loopt mijn dochtertje van 5 jaar een rondje om ons huis. Ze wordt aan de kant van de buren uitgescholden en weggestuurd, nota bene van haar eigen erf.

• Als onze onze kinderen even op straat spelen tijdens een verjaardagsfeestje worden zij zonder duidelijke reden uitgescholden. Wij proberen in gesprek te komen maar ik word in mijn gezicht gespuwd door de buurvrouw en de honden worden op ons afgestuurd. Politie komt erbij en praat even met de buren.

• Hij bedreigt mijn dochter van 14 jaar, alleen thuis met haar kleine zusje: “Als jullie alleen thuis zijn zal ik eens binnenkomen! En anders pak ik je wel een keer tijdens het folders lopen!”. Daarna gooit hij onze hele dakkapel onder de eieren. Bij het schoonmaken gooit de buurvrouw een ei in het gezicht van mijn dochter van 10 jaar. Aangifte gedaan. Politiesepot.

• Op mijn eigen erf trapt hij een kinderfietsje kapot. Aangifte gedaan. Politiesepot.

• Bij de supermarkt wacht hij in de auto tot onze kleine kinderen oversteken, trekt plotseling op met zijn auto tot vlakbij hun fietsje en trapt dan hard op de rem.

• In de supermarkt rijdt hij meerdere malen met zijn winkelwagen in op mijn dochter van 15 jaar en mijn zoon van 13 jaar en scheldt haar uit voor “rooie kuthoer”. Als ik hem later vraag of hij daarmee wil stoppen zegt hij daarmee te zullen doorgaan.

• Onze jonge kinderen durven niet meer in onze tuin te spelen. Ze zijn ook bang om thuis te komen. Hij scheldt ze dan uit, “rode kuthoer, homo”, of steekt zijn middelvinger naar hen uit.

• Als onze kinderen alleen thuis zijn loopt hij om ons huis, klopt overal aan en gaat voor de ramen staan schreeuwen. Angstig doen ze snel de deur op slot en bellen ons.

• Mijn zoon van 11 jaar en ik fietsend worden in onze eigen straat afgesneden en klemgereden tussen zijn auto en geparkeerde auto’s. Hij stapt uit en waar mijn zoontje bij is begint hij mij uit te schelden en te duwen.

• Helemaal achter in de tuin hangt mijn zoon even rond met een paar meiden uit zijn klas. De buren pakken er voor de gelegenheid twee stoelen bij en beginnen te treiteren: “dat zulke mensen eigenlijk kinderen mogen krijgen”.

• Ook mijn vrouw wordt met grote regelmaat uitgescholden voor rooie kuthoer en dik en ik voor het hebben van een schijnheilige kop. Terwijl opmerkingen als ‘het jaar is nog niet voorbij, ik zal je nog wel een keer pakken’ mij niet in de koude kleren is gaan zitten.

Achteraf blijkt dat hun gedrag reden geweest voor het vertrek van de vorige bewoners van ons huis. De bewoners aan de andere kant van de buren zijn ook vanwege hun gedrag verhuisd. Ook hele verschrikkelijke verhalen.

We hebben buurtbemiddeling ingeschakeld maar de buren willen niet praten.

Ongedacht nog erger
verhuisrichting buren
Eind november 2017 verhuizen deze mensen tot overmaat van ramp naar de woning aan onze andere kant, nr. 75. Voorheen deelden wij met hen een pad waar onze woning een blinde muur heeft. Wij gebruiken die kant niet en daardoor kwamen we hen om het huis weinig tegen. Bovendien had hij gedreigd dat het ons aldaar begeven geheel voor eigen risico was.

In de nieuwe situatie echter delen wij met hen een pad waarvan het gebruik voor ons wel noodzakelijk is. Aan die kant bevindt zich onze ingang onze achterom naar de tuin. Van de aldus nieuw verkregen rechten van de buren op dat gedeelde pad maken zij uitgebreid gebruik. Er wordt veel gelopen, naar binnen gekeken en al dan niet nodig geklust.

Gisterenavond gebeurt er iets vreselijks. ’s Avonds heimelijk in het donker plaatsen zij op het pad van tweeënhalve meter breed dat wij nu met hen delen een paar bakken grind. Voor de buren heeft deze afscheiding geen enkele functie. Maar wij hebben als gevolg daarvan nog precies 71 cm over om in onze tuin te komen. Er kan geen kruiwagen meer langs.

Die avond zit mijn jongste dochter huilend aan de maaltijd, mijn vrouw de rest van de avond.

Als gevolg van dit alles samen en vanwege de vrees voor de dingen die komen gaan is mijn vrouw diep overstuur en ik denk dat ze het niet lang meer volhoudt. Ik kan mij vanwege de stress onvoldoende concentreren op mijn studie. Bovendien zijn de buren blijkbaar op oorlogspad en ze dan vaak tegen het lijf lopen is op z’n minst heel ongemakkelijk.

Onze situatie is eigenlijk psychisch en emotioneel onleefbaar. Net zoals die onleefbaar was voor al die de andere voormalige buren. Wij hebben het met 11 jaar echt uitzonderlijk lang volgehouden.

Uiteraard hebben we gedacht aan verhuizen maar dat is moeilijk omdat ons huis enorm onder water staat mede vanwege een niet afgeronde verbouwing. Bovendien lijkt mij onze locatie vanwege de buren min of meer onverkoopbaar.

Geluk
Ik merk dat al die trauma’s veel goeds in de weg zit. Geloof in mensen. Actief zijn in de samenleving. Schuldgevoel ook is er dat ik mijn jonge kinderen niet beschermd en onbeschadigd kon laten opgroeien.

Ik houd mij nog moedig vast aan mijn eigen normen en waarden, probeer mij niet te verlagen tot hetzelfde gedrag en hoop maar dat er niets in mij knapt. Moeilijk.

Wij begrijpen de haat ook niet. Wij zouden dat allemaal wel willen weten.

Pieter Raaijmakers
Kleinemeersterstraat 73
Sappemeer

icon pdfDownload pdf-bestand van mijn brief