Ik zie hem nog staan vanuit onze zij-ingang. Aan de straat bij de hoek van ons huis. Zijn vriendin met een smalend lachje achter hem. Of dit mijn schuurspons is.

Nee, dat is mijn schuurspons niet. Hij laat mij zo’n model zien met een vorm en wij hebben altijd gewone vierkante.

Grappig hoe je vanaf dat moment feitelijk helemaal geen gesprek meer hebt. Ik zal samenvatten. Het komt er al snel op neer dat wij die schuurspons bij hem in de tuin hebben gegooid en dat dat niet goed is voor zijn honden. En dat ik een lelijke schijnheilige rotkop heb.

Ik beëindig het gesprek met de mededeling dat het niet mijn schuurspons is en ga naar binnen.

Dan hoor een een klap tegen onze gevel en een hoop kabaal . De buurman blijft nog even bij ons naar binnen vloeken en tieren bij alle ramen. Bedenk: mijn vrouw en kinderen zijn thuis hé.

Als ik daarna buiten ga kijken ligt het fietsje van onze dochter helemaal in elkaar getrapt op de grond. Op ons eigen erf gedaan!

Wij hebben aangifte gedaan. Maar ja, geen getuigen…