Ik denk er nog regelmatig aan terug. Trauma? Ik was heilsofficier (predikant / pastor) in de kerk van het Leger des Heils.

Eén van de leden speelde penningmeester. Het geld van de collecte ging ongeteld mee naar huis. Door de week gaf hij zonder overleg geld uit van de kerk. Later bleek, maar dat wist ik toen nog niet, dat betrouwbaar met geld omgaan niet zijn sterkste kant was.

Ik stelde voor om het geld van de collecte opgehaald tijdens de kerkdienst voortaan even samen te tellen zoals dat hoorde. Er bestond een standaard formuliertje voor. In alle kerken van het Leger des Heils was dat protocol.

Sindsdien is het nooit meer goed gekomen. De vervelende gedragspatronen die dan ontstaan zijn overal hetzelfde. Medestanders zoeken. Waar tegen? Zwart maken. Wat? De sfeer in de kerk verzieken. Echt waar! Een tijdje later gaf hij de pijp aan Maarten omdat ik niet huilend weg liep. Toen nog niet.

Ik kan er zo slecht tegen dat mensen uit je eigen kerk een hekel aan je hebben. Ik ben daarom later zelf uit het ambt gestapt. Vond een gewone baan. De kerk ben ik uit het zicht verloren. Ik ben er niet hypocriet genoeg voor.

De ‘broeder’ kwam na ons vertrek meteen weer terug. Zo zielig. Ik heb ‘m nooit meer gesproken. Maar gelukkig spreekt hij nog de gemeente toe met een boodschap van God uit de Bijbel. Ik mede door hem niet meer. En God kan het niks schelen.